Lieve moeders en vaders,

Weten jullie het soms ook even niet meer?

Wij hebben een dochter van 10. Ze is autistisch met ADHD en zwak begaafd.
Op zich gaat het goed met onze meid maar met rekenen, lezen en tijd/waarde besef loopt ze behoorlijk achter.
Dit gaat ze merken, is soms stil en verdrietig.
Gisteren was ook zo'n dag, en het enige wat ik kon doen voor haar was luisteren, mijn armen om haar heen slaan en troosten.
Ik zou zo graag haar pijn en onzekerheid weg willen halen maar hoe.

Afgelopen nacht alleen maar liggen malen, hoe verder, hoe gaat haar toekomst worden HOE......
Ik weet wel dat niemand zijn/haar toekomst weet, is ook ongeveer het standaard antwoord wat ik krijg als ik er met de buitenwereld over wil praten.
Ze "vegen" het weg, snappen het niet of weten niet goed hoe te reageren.

Hoe gaan jullie daarmee om, waar en hoe luchten jullie je hart als je het even niet meer weet, als het even teveel wordt of gewoon even wil praten om het kwijt te zijn?

Misschien is dit een warrig berichtje,  maar ik weet het echt even niet meer.

 

Sandra