Ton Raven, woonachtig op Terschelling, is tegen een (mantelzorg)probleem aangelopen, waar op verschillende manieren al veel collega-mantelzorgers mee te maken hebben gekregen:

"Je bent mantelzorger en je wilt via de gemeente toestemming en/of subsidie voor een aanpassing of uitbreiding van de woning, waardoor jouw mantelzorg beter kan of mogelijk wordt. (zie ook in deze webkrant: rubriek regelgeving overheid - mantelzorgwoning)
De Rijksoverheid probeert nu al, en in de toekomst nog veel meer, om op alle mogelijke manieren de zorgvrager thuis te laten blijven. Prima, want dat willen zijzelf vaak ook, als het kan. Je ziet mogelijkheden (of je wilt dat ook maar je kan het niet in je eentje) om aan die wens van de verzorgde en overheid te voldoen. Dus stap je naar de gemeente, want daar moet die toestemming vandaan komen.
Het kan dan gebeuren, dat 'de gemeente' echt, om duidelijk aantoonbare redenen, geen mogelijkheid ziet om aan de wens te voldoen.
Hopeloos irritant echter wordt het wanneer je bij de gemeente vastloopt, door bureaucratie, onbegrip, gebrek aan medewerking, gebrek aan creatief denken, of zelfs faliekante tegenwerking".

Ton Raven maakt dat ook mee, maar wil het er niet bij laten zitten. Naast zijn pogingen om zijn eigen gemeente te laten inzien dat zijn verzoek zo gek nog niet is, heeft hij ook een petitie gestart. Hieronder lees je het bericht van Ton Raven.

Tijdelijke inwoning in bijgebouw van een mantelzorger.

Het valt mij op dat de meeste ambtenaren er heel weinig van weten en zich er ook niet in verdiepen,zij beseffen noch steeds niet dat dit de toekomst gaat worden en het door de regering wordt gestimuleerd.

Vandaar dat ik deze petitie ben begonnen, met name voor Terschelling maar hij kan landelijk ook zijn vruchten afwerpen. Ik hoop dat dit er ook aan mee kan werken om de petitie onder de aandacht te krijgen.
gr. Ton.

teken de petitie, svp.

DE PETITIE:

Beleid gemeente en de mantelzorg.

Deze ingezonden brief gaat over de actuele problematiek van de mantelzorg, waarover u dagelijks in de pers kunt lezen en over de weinig creatieve manier waarop de gemeente Terschelling met betrekking tot deze problematiek de eigen regels denkt te moeten interpreteren en handhaven.
Laat ik voorop stellen dat mijn situatie in Nederland niet uniek is: vele gezinnen waarin mantelzorg noodzakelijk is kampen steeds vaker met dezelfde of soortgelijke problemen. Natuurlijk, regels zijn regels en de wet is de wet, maar wat ik absoluut niet begrijp is dat de gemeente op geen enkele wijze bereid is mee te gaan in een creatieve oplossing die door een burger zelf wordt aangedragen zonder dat daar kosten voor de gemeenschap aan verbonden zijn.
Mijn situatie is de volgende: mijn vrouw Harma heeft een ernstige longziekte waardoor ze zelfstandig nog maar heel weinig kan, reden waarom ik al drie jaar mantelzorger ben. Zo doe ik het huishouden, de was, de boodschappen, ik kook voor ons beiden (voor mijn vrouw vegetarisch), zet de medicijnen klaar, help haar met opstaan en naar bed gaan, en zorg ervoor dat haar kleren netjes klaar liggen. Plus de hond uitlaten. Begrijp mij goed, u hoort mij niet klagen, je bent mantelzorger of niet. Maar... er zijn persoonlijk wel grenzen, ik ben 61 jaar, afgekeurd voor mijn knieën, rug en schouders, en kan fysiek en geestelijk steeds minder omdat mijn klachten verergeren. Ik durf toe te geven dat ik bang ben het binnenkort niet meer te kunnen trekken.
Gelukkig heb ik sinds 9 maanden een fantastische hulp, maar daar dreigt als de gemeente niet wat toeschietelijker zou willen zijn in het interpreteren van de regels, een abrupt einde aan te komen.
Het leek mij zo simpel: onze hulp zit wegens persoonlijke omstandigheden sinds korte tijd zonder woonruimte. Voor de oplossing heb ik een makkelijk te realiseren plan: in een bijgebouw bij onze woning kan ik met beperkte middelen voor onze hulp passende woonruimte maken. Zij blij, Harma blij, ik blij. Nogmaals, dit zou een oplossing zijn die ons allen past en de gemeenschap dus geen cent kost! Helaas valt mijn plan bij de wethouder en de dienst bouw- en woningtoezicht niet in goede aarde.
Ze gaan er niet mee akkoord, en dat terwijl het landelijk beleid er toch op gericht is op om mensen zo lang mogelijk thuis te laten wonen. Een toenemend aantal gemeenten in Nederland past het beleid in deze reeds aan, de gemeente Terschelling ziet er (nog) geen brood in. Toch hoop ik dat de plaatselijke politiek, inclusief het college van b. en w. (met in hun kielzog ambtenaren die het beleid moeten uitvoeren) zullen inzien dat ze verkeerd bezig zijn. En, voor een goed begrip, niet alleen voor onze privé-situatie.

Ton Raven
Terschelling.

Mijn petitie. Wilt u die ook tekenen? Bij voorbaat dank.