Je doet me weg!! Ik ga hier echt niet weg als je dat maar weet!

Een boze moeder aan het woord. Zij weet niet meer dat zij, in het dorp waar ze geboren is, al een paar keer volledig de weg is kwijt geraakt, ook is ze vergeten dat je alleen eten kunt koken als je het gas onder de pan aansteekt. Breien kan ze als de beste maar waarom worden het geen truien net als vroeger???

Je beseft dat je moeder langzaamaan niet meer de vrouw is die jij kent. Zeker als er een vorm van dementie bijkomt. Het vervelende van deze aandoening is dat zij als een dief in de nacht het leven binnen sluipt, om niet meer te verdwijnen. Een sluipende aandoening waar je geen grip op hebt. En omdat je niet altijd bij jouw ouders aanwezig kunt zijn heb je het vaak in een laat stadium pas in de gaten.

In het begin denk je: Oh ze zijn vergeten boodschappen te doen, later denk je: moeder zegt wel dat ze eten kookt maar is dat wel zo? Langzaamaan ga je beseffen dat je vaker moet gaan inspringen.

Je doet wat je kunt

Je gaat er vaker heen, doet meer in de huishouding, regelt warme maaltijden, brengt sleutels bij de buren, laat een alarmsysteem aanleggen en opeens heb je twee huishoudens te organiseren. Dit houdt niemand lang vol. Velen gaan zolang mogelijk door tot het echt niet meer. Je bent met een mooi woord: Mantelzorger maar je voelt je moe en hebt het gevoel dat je overal achteraan loopt. Iedereen is vol bewondering maar twee dagtaken combineren is geen grapje.

Is extra hulp genoeg?
Zijn jouw ouders nog in staat om met extra hulp goed te functioneren dan kun je ervoor kiezen om allerlei tijdrovende zaken uit te besteden aan professionals. Je kunt immers niet alles weten en te kunnen. Zo creëer je tijd en rust voor jezelf en wordt er toch goed voor de ouders gezorgd. Je houdt de regie in eigen handen. Je hoeft niet alleen te denken aan de huishoudelijke taken maar ook aan de administratieve- en praktische zaken.

Of loop je op je laatste benen?
Vaak is een schaamtegevoel de reden om de verhuisbeslissing voor je uit te duwen. Voel je schaamte zet dan, heel nuchter, de voors- en tegens op een rijtje. Je zult zien dat je gedaan hebt wat je kon. Leg de lat en ga er niet overheen. Hoe hoog deze lat ligt is voor iedereen anders. Vertrouw op jezelf en laat je niet beïnvloeden door buitenstaanders want zij voelen de druk niet.

Je kunt het niet alleen.
Is de beslissing verhuizen genomen dan moet er naar een nieuwe woning gezocht worden. Omdat de ouders meestal niet willen verhuizen zal er van deze kant weinig tot geen medewerking komen. Het is dus zaak om zelf, en als dit mogelijk is samen met de familie, de mogelijkheden te onderzoeken. Betrek in het proces de aanwezige hulp zoals de thuiszorg, de huisarts, wijkverpleegkundige of een behandelend specialist. Samen kom je tot een plan en met elkaars hulp zal het lukken.

Hinsje van der Klift