Dementie van mijn partner.

Hoi Allemaal,
Ik was enkele van de verhaaltjes aan het lezen en dacht: " Kom, laat ik mijn ervaring ook eens opschrijven."
Mijn vrouw had haar eerste hersentumor in 1983. Zij is daaraan geopereerd, bestraald enz. en heeft na die periode nog 23 jaar perfect gefunctioneerd.
Maar in 2007 kreeg zij weer een nieuwe tumor, en weer moest zij geopereerd worden. Alleen ditmaal verliep alles totaal anders.

Bij de derde punctie in een tijdsbestek van goed 5 maanden kreeg zij een kleine hersenbloeding. Maar de operatie die volgde om de tumor te verwijderen deed de rest.
Vanuit het ziekenhuis ging zij regelrecht naar een revalidatie kliniek, waar zij 8 maanden is geweest.

Maar helaas, het was bij thuiskomst een heel andere vrouw geworden. Een vrouw die 24 uur per dag zorg en begeleiding nodig had.
Ik heb haar dus dik 6 jaar dag in dag uit verzorgd en begeleid.
Maar ik heb ook vele gesprekken gehad met andere lotgenoten,,over hoe men hier het beste mee om kon gaan.

Ja, er waren goede dagen bij maar ook slechte dagen en ook dagen dat ik haar spreekwoordelijk achter het behang had kunnen plakken.
Maar ik wist op die momenten ook verdomd goed dat zij er niks aan kon doen, "nee, zij was net als een klein kind, zich van geen kwaad bewust".
Maar dan knapt bij mij het beroemde draadje, en men brengt mij met spoed naar het ziekenhuis.
Maar ja, wie gaat er nou voor mijn vrouw zorgen??
Mijn dochter nam die taak op zich en twee dagen later heeft zij haar naar een logeer- adres gebracht.

Want ook mijn kinderen moesten gewoon werken .
Maar omdat wij al een hele tijd bezig waren met allerhande instanties en ook met de huisarts om haar naar een verzorgingstehuis te brengen ,kwam het bericht dat daar een plek voor haar was, op het moment dat ik in het ziekenhuis lag .
Ik heb mij daar tegen fel verzet, want nee, zij gaat nergens zonder mij naar toe.
Maar weer na een lang gesprek met mijn arts en de kinderen enz, werd toch maar besloten om haar naar het verzorgingstehuis te brengen.

En oh, wat heeft mij dat pijn gedaan. Ja, na 45 jaar je partner te moeten weg brengen.
Nou woont zij sinds februari in het tehuis, en op een gesloten afdeling, "Ja, voor haar eigen veiligheid".
Want haar geheugen gaat steeds verder achteruit.
En ik weet dat zij daar heel goed verzorgd wordt. Dat zij daar niks tekort komt, en dat men alles doet om het de verzorgden zo prettig mogelijk te maken.
Zij hebben een eigen kamer ,,een gezellige huiskamer,,er wordt iedere dag vers gekookt enz enz.
Maar dan nog loop ik de hele dag met mijn ziel onder de arm en vraag mij af of ik het wel goed gedaan heb.

Want ik bezoek haar 6 dagen per week, omdat zij op maandag allerhande activiteiten heeft.
Maar telkens voordat ik weer naar huis ga, zegt zij tegen mij: "Ik wil naar huis ,en waarom neem jij mij niet mee?"
En telkens weer wordt haar uitgelegd, dat dit niet meer gaat. Omdat zij echt 24 uur per dag zorg nodig heeft....
"Maar dat is flauwe kul, ik kan heel goed voor mij zelf zorgen", is dan haar antwoord.

Ja en even later is zij dan weer rustig en ga ik naar huis.
Maar nee, niet vrolijk. Nee, dat lukt mij niet, want telkens zie ik dan weer die blik in haar ogen ,van "waarom niet?".
Ja, heel héél moeilijk. Ik krijg van alle kanten goed bedoeld te horen: ,,Ga dit eens doen of dat, enz,, Maar één ding vergeten al die mensen: ,,ja en dat is dat die niet in mijn schoenen staan."
Nee, die komen 's avonds niet in een leeg huis, ja, die hebben iemand waar ze eens lekker tegen aan kunnen lullen enz enz.
Ja, ik weet wij moeten zelf ook hier een weg in zien te vinden. Maar hoe????

Groet, Hans.....