Ben een beetje bang, om te schrijven wat me bezig houdt.
Omdat ik veel verhalen lees van mensen die het veel zwaarder hebben , die veel meer doen , moeten of kunnen.

Ben getrouwd met een Odd-cder. Daar kwam ik na de geboorte van onze kinderen achter.
Ook die zijn de makkelijkste niet, maar ik redde me er prima mee, niks geen extra aandacht of ggz maar gewoon zelf.
Mijn vader overleed 5 jaar terug en mijn moeder en ik waren 2 handen op 1 buik.
In een mannenhuishouding die ik heb, was zij als enige vrouw voor mij een belangrijk iemand, zoals ik voor haar was als enige dochter.

Tot vorig jaar.
Toen kreeg ze een CVA en een behoorlijke.
Links verlamd en ze heeft 8 maanden in revalidatie gezeten.
Koste wat het kost wilde ze terug naar huis, en dat is ook gebeurd.
Intussen had ik al die 8 maanden mijn broer aan tafel,
50 jaar oud , vrijgezel nog thuiswonend.
Die tot dat moment nooit zijn eigen bed had opgemaakt,
laat staan verschoond.
Die nog nooit een stofzuiger had gehanteerd laat staan iets anders, maar wel erg goed was en nog is, in computerspelletjes.
Hij zou daar de huishouding bij houden,
na 8 maanden hingen de spinnewebben als gordijnen voor de ramen.
IK werk, 5 dagen en heb 2 puberzonen waarvan 1 bijna zijn examen niet haalde en de ander alle kansen benutte die hij zag.
Mijn gezin ging er onderdoor.

Maar moeders kwam thuis met heel veel zorg en HH-hulp omdat thuiszorg mij vertelde:
"Wij moeten er alles op alles zetten dat jij de dochter blijft en niet een verlengstuk van de zorg wordt".

Mooi gesproken , maar natuurlijk grijp je in als het over boekhouding gaat, over afspraken, over wat dan ook.
Maar wat ik niet kan, en echt niet kan is haar helpen bij bijv. toiletgang.
Ik kom echt aan het overgeven, het zit niet in me, ik kan het domweg niet.
Gelukkig is ze verzekerd van thuiszorg die ze altijd bellen kan.
Al heeft ze het een aantal keren met mij geprobeerd.

Ook mij bellen om 9 's avonds om kleding klaar te leggen, terwijl broer achter de computer zit en thuiszorg half uurtje later kwam.
Daar heb ik rap een einde aan gemaakt.

Maar wat niemand mij vertelde:
de enorme karakterverandering die ze ondergaan heeft.
Heel haar wereld is beperkt tot haar zelf, revalidatieplek,
en ja ze gaat weer naar koersbal en sjoelen.
Maar ook daar begint het mensen nu op te vallen
hoe krengig ze geworden is.
IK ? Ik kan niets goeds doen, totdat er brieven van de deurwaarder op de mat vallen.
Want die boekhouding ? Die kan ze zelf wel hoor!!!

Als er anderen bij zijn valt het nog wel mee, maar kom ik daar en ben alleen met haar ?
Is het nukken , boos zijn, chaggie zijn, en vooral veel klagen of drammen over dingen die gedaan MOETEN worden.

Voorbeeldje?
Ben met het mooie weer naar de markt geweest met haar.
Zodra we het taxibusje uit zijn kijkt ze op haar horloge.
We hebben anderhalf uur, maar om de 10 minuten klinkt het:
hoe laat is het ?

Nog eentje?
Met haar verjaardag ga ik op zoek naar iets speciaals,
een kadoo voor haar alleen en met de visite erbij is ze 's avonds laaiend enthousiast!
Wat leuk , oh wat bijzonder.
De andere dag mag ik het wel weer meenemen want ze vindt er toch eigenlijk niets aan...................

Mijn moeder is van me weggegaan vorig jaar en het heeft een hele tijd geduurd voordat ik besefte dat ze ook niet meer terug komt.
Dat ze is veranderd in een (zoals ik zeg) 8 jarige invalide autist met volwassen zorgvragen.

En dan loop ik best wel vast in mijn emoties.
Niet in de praktische zorg want die is uitstekend geregeld.
En dan ben ik wel eens bang:
want zoveel zorg heb ik er niet om , lichamelijk.
En er zijn er daarbuiten zoveel meer die het zoveel zwaarder hebben.
Maar soms ben ik zo verdrietig dat Oma geen aandacht meer heeft voor haar kleinkinderen.
Voor haar eigen kinderen, dat ze zo hard en meedogeloos reageren kan, en mensen zo'n pijn kan doen met woorden.

Ieder zegt: ze kan er niets aan doen.
maar als er vreemden zijn is ze zo bijna de oude,
en als die weggaan de duivelin haarzelf.
De contrasten zijn giga groot...............

En ik? Ik vind dat heel moeilijk.
Ben al tijden op zoek naar een plek,
naar mensen die dit herkennen,
en zou die willen vragen
hoe zij dat doen.
Hoe ga je hier mee om ????

Want mijn gang om daar heen te gaan,
wordt steeds zwaarder.

XXXXXXXXXX
Martha