Heb een zoon van 19. En een zoon van 17 die ADHD heeft en dus veel aandacht nodig heeft. We hebben ook een dochter van 12, die de ontstane situatie niet meer aan kan. En natuurlijk een man die fulltime werkt en ik parttime.

Verder help ik vaak mijn moeder die niet meer kan staan en dus ook niet kan lopen en de hulp er meer niet dan wel is. Toch zal zij ook nog wel eens moeten en willen winkelen. Er is wel ondersteunende begeleiding en een kennis die behoorlijk wat voeten in de aarde wil hebben en dat werkt niet positief.

Vier jaar geleden ben ik mijn vader verloren aan ALS, twee jaar geleden mijn schoonvader aan kanker, die ik samen met mijn schoonmoeder mocht verzorgen tot en met het laatste.

Drie jaar geleden kreeg ik een zware buikoperatie. Mijn man en kinderen moesten de totale huishouding op zich nemen, ik kon en mocht niks.

Op 25 november werd ik geopereerd aan een hernia en weer moesten ze alles overnemen. De kinderen kookten evenals de vorige keer, ook omdat mijn man eenvoudig weg te laat van zijn werk thuis komt. En er moet met een ADHD-er rekening gehouden worden, waarbij zoveel structuur nodig is.

Net toen ik iets op begon te krabbelen was ik terug bij af: Weer een hernia, nu een wervel lager en er is nog een slechte wervel.....Je kunt het wel raden, er wordt nu al weer meer beroep gedaan op mijn gezin en straks moeten ze weer alles overnemen. Zonder ondersteuning, eenvoudig omdat er genoeg mankracht in huis is om het gezin draaiende te houden. Maar kinderen van deze leeftijd moeten ook leren, relaxen en genieten van het leven en hebben ook bij-baantjes.
De dingen die ik nu kan doen, doe ik wel en soms ook meer, omdat ik het zo triest vind, maar je doet wel je lichaam tekort.

Sorry, dit moest ik even kwijt, ik wil niet klagen maar vind het zelf al zwaar, laat staan voor mijn man en kinderen.

groeten, Joke