Ik ben al jarenlang mantelzorger in de psychiatrie, heb eerst alles zelf gedaan voor mijn dochter. Ik heb er veel moeite voor moeten doen om voor haar de hulpverlening op gang te krijgen: RIBW-begeleid wonen, RIBW-hulp bij het huishouden, en een behandelaar bij GGZ. Mijn dochter vindt het fijn al die praatuurtjes met hulpverlening, maar ik ben er niet blij mee!.
De hulpverleners kennen hun cliënt niet zo goed als ik, ik ben tenslotte haar moeder, zij nemen alles aan van haar. Mijn dochters aandoeningen brengen met zich mee dat zij vaak schulden maakt. De administratie zou door de medewerkster van RIBW opgepakt worden, de post bleef maar opstapelen en ik mocht van de hulpverlening niets doen, dat deden zij wel.
Toen ik bij de RIBW-begeleidster aangaf dat het postgebeuren weer uit de hand begon te lopen zei de begeleidster dat mijn dochter haar had verteld het zelf allemaal goed onder controle te hebben, dus dat geloofde zij ook. Ik vroeg haar of zij niet zag dat de post onder mijn dochters tafel ophoopte. Dat had zij niet gezien.
Intussen heeft mijn dochter er weer een grote schuld bij.
Ik wilde heel graag bewindvoering voor haar omdat de schuldeisers bleven komen, de RIBW werkte hieraan mee, totdat de bewindvoering die nog niet eens was opgestart stagneerde, omdat de bewindvoerder zijn werk niet naar behoren deed.
Mijn dochter had er geen vertrouwen meer in en wilde niet meer meewerken met bewindvoering, de begeleidster RIBW ging met haar mening mee met alle gevolgen van dien.
Ook de begeleidster RIBW voor het huishouden vindt het fijn om samen met mijn dochter de afwas te doen en daarna gewoon een babbeluurtje te houden, de rest van de huishouding komt op mij neer.
Zelf heb ik inmiddels zoveel ervaring met het ziektebeeld van mijn dochter dat de hulpverlening daar veel van kan leren! Ik heb zelf een medische achtergrond en werk veel met een dak- en thuisloze doelgroep.
Waarom wordt er niet afdoende geluisterd naar mantelzorgers? Zij zijn immers de 1e-lijnshulp en hebben ervaring met b.v het karakter van hun cliënt.
Samenwerking zou een hoop frustratie voor cliënt, mantelzorger en hulpverlening en verder afglijden van de cliënt kunnen voorkomen, we hebben alledrie onze ervaring tenslotte.

Yvonne Cuppes