Ik ben mantelzorgster geweest. vijf jaar heb ik voor mijn moeder gezorgd. Meneertje Alzheimer was bij haar op bezoek gekomen. Nu is ze er niet meer. Ik en mijn man en kinderen missen haar. Ze was voor ons de liefste moeder en oma die je kunt bedenken. Maar dat zegt natuurlijk iedereen als je mama dood is gegaan. Bij ons was het echt waar. Zelfs toen ze zo gek begon te doen dat onze kinderen niet meer naar haar toe wilden gaan. Eigenlijk durfden ze het niet meer maar van ons moesten ze toch af en toe mee.
Ze deden ook nog wel dingen voor hun oma en dan zag je dat ze toch heel blij was en dat ze hen toch nog wel een beetje leek te herkennen. Dan lachte ze zo lief.

In die tijd heb ik me ook wel vaak geërgerd. Niet aan mijn moeder en het laatste jaar dat ze was opgenomen ook niet aan alle verzorgsters. Maar er liepen er daar rond die ik wel een schop onder hun je weet wel zou willen geven. Eigenwijze en luie, maar ook onbekwame verzorgsters liepen erbij. Die zorgden niet voor een zwaar demente vrouw, maar voor dat geval in kamer 211. En ze wisten alles beter. Zelfs waar mijn moeder veel van hield of leuk en lekker vond. Ik heb mijn moeder vier jaar thuis verzorgd en bij het erger worden van haar ziekte heb ik geleerd hoe ik haar het beste kon aanspreken en helpen. Tot ik het niet meer aan kon. En in de inrichting werd toen maar meteen vastgesteld hoe ze mijn moeder zouden gaan behandelen. We hebben een gezamenlijk intake-gesprek van ongeveer een half uur gehad en that was it. Maar resultaat heeft dat gesprek nooit gehad. En ik moest ook niet zo lopen te zeuren. Of ik het soms beter wist? Sorry voor dit gekanker, want er waren gelukkig ook schatten van verzorgsters. Alleen op eentje na bleven die nooit zo lang.

Natuurlijk heb ik er ook over gepraat. Met het afdelingshoofd, de mantelzorgbegeleidster, andere verzorgsters die wel wilden luisteren, de arts. Maar net als bij mijn eerdere gesprekken toen mijn moeder nog bij mij in huis was, met de mensen van de thuiszorg en de gemeente en van het steunpunt een paar, liep ik eigenlijk tegen een muur aan. Het zal wel aan mij gelegen hebben want iedereen zegt dat ik ook de gemakkelijkste niet ben. Maar veel begeleiding, echte begeleiding heb ik niet gehad. Ze hadden het meer over zichzelf en wat hun organisaties allemaal wel niet deden
En nou las ik laatst iets van ene mevrouw Fresco in de krant. Zij had het over ontwikkelingswerk in Afrika en zo. Ze noemde dat huidige ontwikkelingswerk een dure, zichzelf in stand houdende organisatie geworden. Ik denk dat ze wel een beetje gelijk had. En weet je wat ik nou ook wel eens denk? Met al die groepen en organisaties onderhand voor ondersteuning van de mantelzorgers gaat het dezelfde kant op. De goeie niet te na gesproken.
Sorry hoor, maar dit moest ik even kwijt.

Corry van Heusdam.