Hoe moeten we dat nou noemen?

Als mantelzorger een helpende hand uitsteken bij de verzorging van jouw partner, kind of ouder binnen een zorg-organisatie. Dat deden de meeste mantelzorgers altijd al, vanaf het moment dat hun verzorgde werd opgenomen.  Als ze dat niet deden, dan was er veelal een dringende reden. Maar de zorgvrager, (je partner, of je kind, of je (schoon-)ouder) waar je vaak al jaren voor hebt gezorgd, zomaar aan het lot overlaten als er een opname moest plaatsvinden,  dat doet volgens mij geen enkele mantelzorger. Ook in het verzorgings- of verpleeghuis help je jouw geliefde indien nodig of op verzoek. En in bijvoorbeeld de conservatiezaal ook meteen even die andere persoon, die een helpend handje nodig heeft.
Een probleem daarbij, door menig mantelzorger geconstateerd, was nog al eens de waardering en medewerking en/of houding van het (professionele/vrijwillige) personeel binnen de instelling. Het is niet voor niets dat daar extra aandacht aan besteed gaat worden d.m.v. cursussen en voorlichting over de mantelzorg.
Maar nu die vraag als titel van dit artikel!  Wij mantelzorgers, en als ervaringsdeskundige mag ik het woordje 'wij' gebruiken, hielpen en helpen dus altijd al 'vrijwillig' of, als er verzorgingsgebreken geconstateerd werden 'noodzakelijk vrijwillig' mee bij de verzorging door het bezoeken van de cliënt, het mee uit (wandelen) nemen van de cliënt, het naar bed brengen van de cliënt, het bij het eten helpen van de cliënt,  de was verzorgen etc. etc..
Dat vrijwillige helpen, vaak in overleg met het personeel, gaat nu door de zorgorganisatie Viersprong in Gouda ( 16 afdelingen) verplicht worden gesteld, gezien de krantenkoppen in de dagbladen (19/20.8.'13). Maar het vervelende voor de directie van die organisatie is, dat het niet 'verplicht' mag worden genoemd door o.a. de Staatssecretaris van VWS. Dus zegt men nu bij aanmelding van een nieuwe bewoner: "Het is de -gewoonte-  dat de mantelzorger  meehelpt".
Ja, dat dank je de koekoek. Want dat deden de meeste mantelzorgers altijd al. Alleen was daar niet als bijkomend advies bij genoemd, dat je jouw verzorgde maar beter bij een andere instelling moest proberen te laten opnemen, als je niet je 'dringend geadviseerde' maar dus 'niet'-verplichte medewerking gedurende een vastgesteld aantal uren kon of wilde geven.
Wat is 't nou dus: 'vrijwillige' medewerking omdat jij en/of de verzorgde dat prettig vinden indien en waar noodzakelijk, 'dringend geadviseerde' medewerking  volgens voorschrift, 'verplichte' medewerking als voorwaarde voor opname van de cliënt??.
Heeft die directeur ook in overweging genomen om een uurloon uit te betalen aan de mantelzorgers  voor de verplicht gestelde gewerkte uren?  Zo niet, dan zou één of andere vakbondsbons wellicht ook nog over 'dwangarbeid' kunnen gaan zeuren.
Op 3.8.'12 hebben we in de webkrant het artikel 'De beer is los' geplaatst (rubriek 'Organisaties'). Ook toen al n.a.v. de plannen van de hierboven vernoemde directeur.  We waren toen erg blij met de ontvangen reacties van andere zorginstellingen, dat daar door een goed financieel beheer wél dankbaar gebruik werd gemaakt van vrijwillig meewerkende mantelzorgers, maar nóóit de noodzaak werd gevoeld om mantelzorgers daartoe te verplichten omdat er bijvoorbeeld te weinig personeel zou zijn.
Ik ben benieuwd naar de verdere ontwikkelingen.

Wim Klein (DCMN) 
(artikel ook geplaatst op LinkedIn 'Mantelzorg Nederland)