Ik maak mij zorgen om de mantelzorg.

 
Ik maak mij zorgen om de mantelzorg, die steeds zwaarder belast wordt.
Veel (ex-)mantelzorgers en andere geïnteresseerden weten de oorzaken wel.
Tegelijkertijd zie en hoor ik bestuurders op alle niveaus die mantelzorgers, bij wijze van spreken, de hemel inprijzen:
         “Om hun onvoorwaardelijke inzet én om hun economische waarde!”
Die waardering in woorden vind ik zo weinig terug in daden. In tegendeel zelfs. Door de Wmo mag elke gemeente binnen bepaalde kaders invulling geven aan de mantelzorgondersteuning.
Het klinkt zo mooi om de "verantwoordelijkheid decentraal neer te leggen". Ik constateer gróte verschillen in aanpak over het hele land. Vaak is het allemaal zo verschrikkelijk hypocriet.
En de mantelzorgers hebben geen tijd en energie om echt voor hun belangen op te komen.
In heel veel gevallen gaat hen die wollige taal van bestuurders gewoon voorbij. Zij merken alleen dat de zorg die ze geven steeds zwaarder wordt en dat ze steeds meer verdwaald raken in een oerwoud van wet- en regelgeving en instanties en heel veel onbegrip.
 
We kennen de rijtjes met ondersteuningsmaatregelen wel die gehanteerd worden. Maar het blijven zo vaak alleen die rijtjes / woorden in beleidsnota's en er wordt zo weinig geïnvesteerd in doeltreffende daden.
 
Ik denk dat we die inhoudloze rijtjes van ondersteuningsmaatregelen moeten doorbreken.
De vrijheid die de Wmo aan de gemeenten geeft is wel mooi, maar de kaders zijn te vaag, te vrijblijvend.
Naar mijn idee moeten we komen tot een aantal basisrechten voor mantelzorgers. De gemeenten zullen daarin dan toch minder vrijheden moeten krijgen.
 
Veel van jullie draaien langer mee in de mantelzorgwereld dan ik en hebben wellicht de tijd van LOT meegemaakt. (LOT= Landelijke Organisatie Thuisverzorgers. Het was de voorloper van Mezzo. red.)
LOT had al een rijtje van "basisrechten" waarnaar ze wilde streven. Daarna zijn er veel van die rijtjes gekomen, de een nog gedetailleerder dan de ander.
Het zou goed zijn om die landelijke basisrechten aan te scherpen en, naar mijn mening, moeten we dan niet schromen om redelijk in details te gaan. Opzet en consequentie is dat de gemeenten er minder de vrije hand in krijgen.
 
Graag wil ik met de redactie van deze webkrant van en voor mantelzorgers en gemotiveerde lotgenoten hierover verder brainstormen om te kijken wat nodig is en ook haalbaar voor alle mantelzorgers, jong, oud, autochtoon, allochtoon, werkend naast de zorg of niet, voor partner, voor kind, voor goede buur, voor vriend. Allemaal.
Het is prettig en verstandig om met meer mensen samen te werken. We kunnen dan elkaar aanvullen en zonodig corrigeren bij onze analyses en kritieken. Ook kan dan beter gereageerd worden wanneer door verantwoordelijke bestuurders geprobeerd wordt om voorstellen ‘hypocriet’ weggepraat te laten worden.
Beste mensen, Er valt veel te bespreken over waarom, wat, hoe, waar, wie, wanneer. Het zal geen gemakkelijke klus worden, maar we moeten ergens beginnen. Doen jullie mee? 
 
A.K.
 
Van de redactie:
Verzoeken om meer informatie en serieuze aanmeldingen van belangstellenden om eventueel mee te denken en/of te bespreken kunnen gericht worden aan de redactie van deze webkrant via de knop “reageer” of per e-mail: dcmn@hetnet.nl.
Wim Klein (DCMN)